از روي پلک شب
شب سرشاري بود
رود از پاي صنوبرها تا فراتر مي رفت
دره مهتاب اندود و چنان روشن کوه که خدا پيدا بود
 در بلندي ها ما
 دورها گم سطح ها شسته و نگاه از همه شب نازک تر
 دست هايت ساقه سبز پيامي را ميداد به من
و سفالينه انس با نفسهايت آهسته ترک مي خورد
 و تپش هامان مي ريخت به سنگ
از شرابي ديرين شن تابستان در رگ ها
و لعاب مهتاب روي رفتارت
تو شگرف تورها و برازنده خک
فرصت سبز حيات به هواي خنک کوهستان مي پيوست
سايه ها بر مي گشت
 و هنوز در سر راه نسيم
پونه هايي که تکان مي خورد
جنبه هايي که به هم مي ريخت